(کژدم روزگار)دردا که روزگار تبهکار کج مدارکجرو چو کژدم استبیگاه و گاه میکُشد از نیش زهربارچون خصم مردم استخوش خال و خط چو مار و فسونگر چو زلف یار در آستین، گم استزاهدنمای پیرروباه شیرگیراین عنکبوت پی

(اصغر عطشان)شاه شهیدان چو دید یار نداردیاور و غمخوار و غمگسار نداردبعد جوانان و پیروان و عزیزانغیر علی طفل شیرخوار نداردرفت به میدان و با سپاه عدو گفتکودک بی شیر من قرار ندارداصغر عطشان من که طفل صغیر

(رباعیات عاشورایی) (شاه شهید)دانی سبب شهادت شاه شهید...کز بهر چه شد شهید بیداد یزید؟یعنی به بهای خون خود در ره حقتسلیم حکومت ستمگر نشویدشادروان: سید علیرضا شمس قمی (کشتهٔ بیداد)گر کشته ی بیداد یزید ا

(خون دل)چو اشکِ شمع که در شام تار میریزدگهر ز دیده ی شب زنده دار میریزدبه شب غبار گنه زآب دیده باید شستکز اشک پاک سحر، این غبار میریزدبوَد ز چشم ستمبین من که در همه عمرسرشکم از ستمِ روزگار میریزد

(مرآت تجلّی)شاهنشه ملک کرم و جود تویی تودر برج ولا ، اختر مسعود تویی تواز خلق جهان مقصد و مقصود تویی توای ماه جهان! مهدی موعود تویی تومخلوق دو عالم همه در قید عقالتشاها تو بر این ملک، امیرالامراییاین

(چرخ سنگدل)سنگ جفای دوست دلم تا شکسته استچون آبگین ز ضربت خارا شکسته استگر خون چکد ز روزنه ی دل عجب مدارریزد به خاک، باده چو مینا شکسته استدلها بسی شکسته اگر چرخ سنگدل...بیش از هزار دل، دل ما را شکست

(کتاب)روشنگر بزم علم و دین است کتاباستاد فضیلت آفرین است کتابفرزانه معلّمیست بی منّت و مزدبا هر زن و مرد همنشین است کتابشادروان سید علیرضا شمس قمیhttps://t.me/shamseqomi

(بازنشسته) صبا بگوی به رهبر ز یار بازنشستهرسد به داد دل دردبار بازنشسته بگو به حال نزارش ترحمی که ز عسرتبه تیهْ ِ مرگ بوَد رهگذار بازنشسته فتاده اَست ز اسب ز اصل خود نفتادهپیاده گشته ز زین، شهسوار باز

"درد هجر... " امشب ز درد هجر تو، بر لب رسیده جان منوصل تو ام درمان بوَد، ای دلبر جانان من گشتم اسیر کوی تو، دلبستهام بر موی توشد حلقه ی گیسوی تو، آرامگاه جان من از عشق رویت ای صنم! رسوای کوی و برزنمم

(مظهر توحيد) عرش، منوّر شد از جمال محمددهر، مجلّل شد از جلال محمد مهر جهانتاب شرمگين و خجل شدديد چو تابان مَه جمال محمد عقل مرا نيست آن توان که بگويمعلت ايجاد بی زوال محمد طبع قصير و فقير من نتواندوصف

«خمخانه ی عشق» تا شدم گرم دل از شمع رخ دلبر خویشهمچو پروانه زدم شعله به بال و پر خویش آتش عشق وصال تو چنان سوخت مراکه نباشد خبرم زآتش و خاکستر خویش دلبرم برد چو در نزد وفا مهره ی مهر...بسته بر روی منِ

(مزار فاطمه) چنان ز سیلی، نیلی، عذار فاطمه شدکه دهر، تیرہ به حال نزار فاطمه شد میانه ی در و دیوار و ناوَک مسمارنشانه، محسن نیکوعِذار فاطمه شد ز ضرب در، که عدو زد به پهلوی زهرافغان فضّه فقط غمگسار فاط

(اکسیر کمال) هر آنکه را بوَد اکسیر علم و فضل و کمالچه حاجتی بوَد او را به مکنت و زر و مال منال و مال نباشد نشان اصل شرفکه این گهر نبوَد جز به بحر فضل و کمال کمال و فضل چو سرمایۀ بشر گرددنباشدش به مکاس

(پیر مراد) تا به دام سر زلف تو گرفتار شدمدل پریشانتر از آن طرّۀ طرّار شدمدلِ دیوانه چو در حلقۀ گیسو بستیپای در سلسله، سرحلقۀ احرار شدمگرچه مجنون تو بودم به بیابان فراقلیلیِ حسن تو را دیدم و هشیار شدم

(از ماست که بر ماست) نو رُسته چناری ز بن خاک بپا خاستدر صحن چمن، قامت آزادگی آراستچون خواست بَرد بهره ز آزادی مطلقبگرفت چنان سرو و صنوبر، قدِ خود راستبر خویش ببالید که در ساحت بستان...چون من شجری خوش

(خون دل ماست)روزی مَلِكی بزمی از اشراف بياراستوز كارگر و برزگر آن بزم، تهی خواستآماده چو شد محفلِ اعيان و بزرگانبس ساغر و پيمانه عيان شد ز چپ و راستگرديد مَلِک، غَرّه از آن جاه و جلالتكآن بزم به گلگون

(مهر مادر)مادری از پس رنج بسیارپرورش داد یکی طرفه پسرنوجوانی شد و رعنا و رشیدصاحب شغل و فن و علم و هنردولت و شوکت و دورانی یافتخانه و همسر و پور و دخترمادرش داشت بر او چشم امیدکه نوازش کندش، بعد پدراز