(زنده ی ابدی) چو از ازل به خیال رخت به جوش و خروشمالی الابد به ره عشقت ای نگار بکوشم مرا به آب بقا تا به کی فریب توان دادکه زنده ی ابدی در کنار آن لب نوشم نه شوق بادهٔ دوشم نموده مست که امشبز پا فتاده ی عشقم اسیر آن بر و دوشم اگر چه واله و دیوانه ام

(کجروی) فغان ز مردم بیدادکیش عصر اَتمامان ز حیله و تزویر بدمنش مردم گریخت باید ازین قوم و زهر نخوتشانکه بخردان بگریزند از دُم کژدم اگرچه کژدم کجرو کشنده است ولیز کژدماند بَتَر ، خلق کجروِ بی دُم درین دیار که جز رنگ و ریب و شائبه نیستبه هر که یار شوی

(شراب جان فزا) چشمان و ابروی نگار آن میکَشد این میکُشدزنگی و تیغ آبدار ، آن میکشد میکُشد مستانه چشمان سیه، عاشق کش آن تیر نگهفرزانه وش دیوانه وار ، آن میکشد میکُشد عشقش کشد بی اختیار ، هجرش کشد زار و نزارآوخ که عشق و هجر یار آن میکشد این میکُ

(فرضیهٔ چارلز رابرت داروین و قواعد علم ژنتیک و دین) (فرضیه ی باطل) داروین گفتا بشر از نسل میمون بودہ استتا تکامل یافته شکلش دگرگون بودہ است انتخاب اصلح و رمز بقا ، شرط محیطدر توارث علت تکمیل میمون بودہ است احتیاجات محیطش کردہ ناطق ، زآن سپسکم شدہ ع

(برج تولّا) به شام غم چو از آن مه نشانی کردهام پیداز انوار جمالش کهکشانی کردهام پیدا به محنتخانه ی دل چون تجلی کرد رخسارشدرون سینه ی خود آسمانی کردهام پیدا چو شبنم هر سحر بر خاک کویش میزنم بوسهکه از شبزندهداری آستانی کردهام پیدا به دفع دیو شهو

(دستگیری)تا توانی ، قلب زار بینوایان شاد کنبزم شادی در دل بیچارگان بنیاد کنپاک کن گرد غم از چهر یتیمان نزارکلبه ی ویرانه ی درماندگان آباد کنبینوایی گر به بند مَسکنت افتد اسیربا کف مردانگی ، او را ز بند آزاد کنجور و کین در حق مظلومان توان کرد

(شعله ی عشق) دلبر آمد ز ره و چهره برافروخته بودکه مرا خرمن عقل و دل و دین سوخته بود به تفرج گل من تا به چمن گام نهادلاله را آتش حسرت به دل افروخته بود همچو شمعی که بسوزد تن پروانه ی زارروی او شمع دل عاشق دلسوخته بود خال او عکس سیه مردمک چشم من استبس

(اَللّهُمَّ عَجّلْ لِوَلیّكَ الفَرَج)«مژدهٔ رحمت»ظلمت شب سپری گشت و سحر نزدیک استناله ی دل ، به فلک رفت و اثر نزدیک استای دل از هجر مکن شکوه رسد وقت وصالکه شب صبر تو را صبح ظفر نزدیک استدل بیصبر مرا

(درد نهان)گرچه خارم نیست پای هر گلی مأوای من زیر پایت جای دارم ای گل حمرای من کِشته ی آمال من خشکید در صحرای عشق رحمتی بر جان من، ای ابر گوهر زای من قد سروم شد کمان از هجر آن سرو روان سرفرازم کن دمی

(پیر طریق)چو اهل زهد ریا خائن و بلا خیزند به رغم اهل صفا سخت فتنه انگیزند پی بزرگی و تحکیم تخت و مسند خویش به مکر و شیطنت و خدعه دست آویزند همیشه با سفها همنشین و همصحبت هماره با فضلا دشمن اند و بستیز

(سوختهٔ هجر)آن شب که نهادی لب لعلت به لب جام برداشتی از جام جهان پرده ی ابهام من محو تماشا شدم و مست جمالت تو مست شراب و لب لعلت به لب جام گفتم که بگیرم ز لبت کام دل خویش گفتی که محال است بگیری ز لبم

(سعی و عمل)بتوانی از ز خاطر خود رفع غم کنی دانی ز خلق رفع ملال و الم کنی منع رطب اثر نکند گر خوری رطب غمگین کجا ز غمزدگان رفع غم کنی پاینده باشدت به جهان نام نیک اگر بر توده ی فقیر ز شفقت کرم کنی بهر

( دایره ی عشق)جز تو ای دوست ندارم به جهان یار دگر نبوَد جز تو مرا ، دلبر و دلدار دگر گر توام یار شوی باک ندارم ز رقیب بیمم آن است مبادا که شوی یار دگر اشک غم بر قدمت ریزم از آن روی که نیست گهر اشک مرا

( بی وفا)ای بت بیوفای من گرچه وفا نمیکنی در عجبم که بیش ازین جور و جفا نمیکنی چشم تو فتنه ی زمن صید تو آهوی ختن تیر مژه به قلب من از چه رها نمیکنی تیر نگاه دلبرا ، بر دل من بکن رها سعی کن و مزن خطا

(آزاده) در جهان، آدم آزاده بدون غم نیست گر بدون غم و اندوه بوَد آدم نیست آدمی گشته عجین با غم و محنت ز ازل زین سبب آدم اگر هست بدون غم نیست جای حق در دل بشکسته و غمدیده بوَد طوفٍ این کعبه کن آن کعبه چ

(دیوانه عشق) چو دام گیسویت را شانه روی شانه میریزد ز خال هندویت از بهر صیدم دانه میریزد نوای چنگ میگردد خموش از تار گیسویت چو تار مویی از زلفت ز چنگ شانه میریزد دلم پروانه وش بر طوف شمع عارضت پر زد که

(سعی و عمل) چرخ قضا و قدَر همت والای ماست گردش دور فلک عکس تمنای ماست گنبد مینا اگر جام میِ حکمت است نقش ضمیرش عیان در دل مینای ماست دایره ی ارض اگر بر تو و من شد محیط نقطه ی تکوین آن رد کف پای ماست

(عزت نفس)ما درین شهر غریبیم و نداریم کسینیست ما را بخدا غیر خدا دادرسینه یکی همدم همخو نه یکی هم پیماننه یکی همره همدل نه یکی همنفسیمرغ عشقیم و بوَد مأمن ما گلشن و باغبهر خود ساخته ایم از گل و گلشن قف

(غروب عشق)بس در فراق دلبر جانان گریستمخوناب دل ز شاهرگ جان گریستماز چشمهٔ دوچشم ز چشم انتظاریاشچون دجله و فرات خروشان گریستماز رشک ماهِ عارض آن شبچراغ عمر ـچون اشک شمع، کنج شبستان گریستمغایب چو شد ز

«شاه منتظَر»غلام درگه حسن تو گلعذاراننداسیر طرهٔ زلف تو بی قرارانندبباغ دهر چو کردی عیان گل رخسارز رشک حسن تو شرمنده گلعذارانندملازمان رکاب تو خسروان جهانمَخادمان سرای تو تاجدارانندمرید کوی وصال تو عا